Centrum voor meergenerationele psychotraumatologie
Je kent het filmpje vast wel: Het ‘Still Face experiment’ van Dr. Edward Tronick uit de jaren zeventig — een vaste klassieker in elke training over hechting.
Het filmpje toont een moeder met haar anderhalf jaar oude kindje. Hun blikken haken in elkaar.
In het zonnetje, achter het raam van het sfeervolle café was ik neergestreken met een espressootje. Op het terras aan de andere kant van die ruit, zat een vrouw te scrollen op haar telefoon.
Gebruiken we de oneindige ruimte die er is, of gebruiken we de beperkte ruimte die we kennen, die ons vertrouwd is?
Ik houd van ze.
Van de scheve Zeeuwse boompjes,
die de winderige duinvalleien een heel eigen karakter geven.
Een toonbeeld van fiere volharding en buigzame wijsheid.
We zijn het keerpunt alweer voorbij. De grijze dagen waarin de tijd even leek stil te staan en je bijna zou vergeten dat de zon bestaat liggen achter ons. We kijken nog even om, en maken ons op voor het nieuwe jaar.
19 augustus. De dag waarop ik het levenslicht zag. Hoewel 23 mei officieel mijn geboortedag is, vier ik dit jaar 19 augustus als de dag waarop ik het levenslicht zag. Dat zit zo…
Het afgelopen half jaar was voor mij ‘het halfjaar van de mutsjes’.
Als gevolg van de behandeling tegen kanker die ik kreeg, viel mijn haar uit.
Ik had geluk…
Een jaar van uitersten
Op de drempel van het jaar vraagt iemand mij: “Wat is het ene woord waarmee jij jouw jaar 2022 samenvat?” De respons in mijn lijf reikt het woord ‘dankbaar’ aan, onmiddellijk gevolgd door ‘uitersten’. Twee woorden dus.
Het uitgesproken ‘nee’ van de lichaamstaal verstaan.
‘Ik wil mijn speelsheid bevrijden’ was het vurige verlangen dat zij kenbaar maakte in de groep die samenkwam om met resonantieprocessen* de diepere betekenis van actuele levensthema’s te ontdekken. Deze vrouw had het gevoel dat ze gedurende haar leven haar speelsheid was verloren.
In mijn ogen is dat het mooiste geschenk dat de ene mens de andere kan geven: het innig nabij zijn. Innig in de zin van ragfijn afgestemd, waar niets meer tussen zit, terwijl je toch beiden volledig jezelf en op je eigen plek bent.
Bewegingen die iemand in een overweldigende situatie had willen of moeten maken, maar die uit overweldigende angst, pijn en verdriet tot stilstand zijn gekomen, omdat de schok te groot was, blijven vaak vastgehouden in het lichaam. Ze zorgen voor overmatig aangespannen spieren en daarmee voor belasting van gewrichten en organen.